Fransız grup 4 kişiden oluşuyor; 2 keman, 1 viyola ve 1 çello sanatçısı basit bir sahne düzeninde, eğlenceli bir ‘şov‘ yapıyorlar.

Tek sandalyenin etrafında sandalye kapmaca oynamaları, giysi askısı ve tarakla keman çalmaları, ayaklarına palet giyip sahneye çıkmaları, birbirlerinin enstürmanlarını aynı anda çalmaları ve daha nice ‘farklı‘ şekillerde performanslarını sergiliyorlar.

Benim en keyif aldığım anlardan biri enstürmanlarından elektro gitar sesi çıkartıp, rock parçalarını çaldıkları anlardı.

Özellikle çocuklara ve klasik müzikten hoşlanmayanlara, müziği sevdirtecek unutulmaz bir gösteri sunuyorlar.

Hem yenilikçi, hem klasik olan bu dört müzisyen, geleneksel şekilde papyon ve smokin giyip, keman viyola ve çello gibi geleneksel kuartet enstrümanlarını çalarak, şovlarına mizahı da katarak müthiş bir kahkaha senfonisini seyircilerine sunuyor.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=yl-VNu1rnV0[/youtube]

Barış Manço, Fransa‘da bir televizyon kanalının canlı yayınına konuktur…
Küstah bir sunucu vardır ve Barış Manço ile dalga geçmektedir…
Sürekli, “işte Türk, yani barbar, vahşi vs…” demektedir…

Barış Manço daha fazla dayanamaz ve spikere “Yanınızda kağıt para var mı?” diye sorar.
Bu soruya sunucu şaşırır ve “Evet var ama n’olacak” der…
Barış Manço ısrar edince sunucu cebindeki kağıt paraları çıkartır…

Bu olaydan az önce Barış Manço canlı yayında “Anahtar” adlı şarkısını söylemiştir…
Bu şarkının bir bölümü şöyledir:
“Beş Akif – bir Saat Kulesi, iki Kule – bir Fatih, beş Fatih – bir Mevlana, iki Mevlana – bir Sinan”
(Barış Manço / Anahtar şarkısı / Darısı Başınıza Albümü / 1992)

Bu şarkı bir matematik sorusudur ve şarkıda adı geçen kişiler o dönemdeki Türk parası olan banknotların arkasında fotoğrafı olan kişilerdir…

Barış Manço sunucuya sorar: “Bu paranızda fotoğrafı olan kişi kim?”

Sunucu:
“General…….”

Barış Manço diğer paralardaki fotoğrafları olan kişileri de sorar, sunucunun verdigi cevaplar hep aynıdir,
“General…….”, “Amiral………..”, “Komutan………….”

Sunucunun bu “falanca General, falanca Amiral, falanca Komutan” cevabından sonra, bu sefer de Barış Manço cebinden Türk paralarını çıkarır…

Sunucuya der ki:
“Bu parada fotoğrafı olan kişi Mehmet Akif Ersoy‘dur, şairdir…
Bu fotoğraftaki kişi Mevlana‘dır, düşünürdür…
Bu paradaki fotoğrafı olan kişi Fatih Sultan Mehmet‘dir, adaletin sembolüdür…
Bu paradaki kişi ise Atatürk‘tür. “Yurtta barış, dünyada barış” diyen kişidir…

Bizim paralarımız bunlar… Biz Türkler ince ruhlu, kibar, medeni insanlar olduğumuz için paralarımızın arkasına “şairlerimizin”, “düşünürlerimizin”,”bilim adamlarımızın” fotoğraflarını bastık…

Siz Fransızlar kendiniz barbar, vahşi olduğunuz için paralarınızın arkasına hep savaş adamlarının fotoğraflarını basmışsınız!” der…

Barış Manço’nun bu müthiş cevabından sonra televizyon yöneticileri canlı yayını keserler ve sunucuyu oradan kovarlar, başka bir sunucu yerine gelir ve canlı yayın yeniden başlar, yeni sunucu Barış Manço’dan ve Türklerden özür diler, programa böylece devam edilir…

Hikayede ne sunucunun ismi, ne programın, neden kanalın ismi yer alıyor. Belki daha farklı bir olay yaşanmıştır ve biraz abartılı bir hikaye yaratmışlardır belki…

Güz yağmurlarıyla bir gün göçtün gittin, inanamadık gülpembe…

—

NOT: Bu yazı Murat Yatağanbaba‘ya aittir. Kendisinin yazdığı yorumu buradan okuyabilirsiniz…

Bu akşam BKM’nin Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu’nda düzenlediği Nazım Hikmet Oratoryosu‘na gittim. Benim için gerçekten farklı bir deneyim oldu diyebilirim…

Aslında Fazıl Say‘ın ağırlıkta olduğu bir konser olmasını isterdim. Fazıl Say haricinde, Genco Erkal ve Zuhal Olcay‘da sahne aldılar. Bir diğer yakındığım nokta da Zuhal Olcay’ın gösteride çok çok az şarkı söylemesiydi. Hafif serin bir havada, hiç bir şey yapmadan uzun süre oturdu malesef…

Yaklaşık 1,5 saat kadar sürdü, hatta daha bile az, pek fazla böyle konserlere gitmediğim için belki bana garip geldi ama konseri çok kısa buldum.

Fazıl Say’a çocuk solistler, Bilkent Senfoni Orkestrası ve Kültür Bakanlığı Devlet Çok Sesli Korosu eşlik etti.

Şarkı söyleyen ufak kızın o ince ve yumuşak sesi gecede en çok etkilendiğim şey oldu. Hatta bir ara “lay, lay, laaa” şeklinde bir kısım söyledi, aynen korku/gerilim filmlerindeki müzikler gibiydi… Ayrıca Nazım’dan okuduğu şiir de çok korkunç ve etkileyici olduğu için böyle bir hisse kapılmış olabilirim.

Okuduğu şiir; (yavaş, yavaş, anlayarak okuyun daha önceden bilmiyorsanız)

KIZ ÇOCUĞU

Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

Hiroşima’da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.

(1956)

Kaynak: Milli Kütüphane

Gecede dikkatimi çeken ve rahatsız edici olan şeylerde vardı tabiiki.

Örneğin, çevredeki ses kirliliği böylesine sakin bir müziğin içine ediyordu. Yakın çevredeki bir başka açık hava eğlencesinden gelen hareketli parçalar bütün havayı birden bom b.k ediyordu. Buradan şu sonuç çıkıyorki, açık havada klasik müzik konserine gidilmez.

Diğer bir ses kirliliğini ise Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nun kendi büfeleri yaratıyordu, fiş yazma ve kesme sesleri bir ara deli etti…

Sadece piyanoda yavaş bir parça çalınırken hoparlörlerden çıkan “ııızzzzzz” şeklindeki mekanik ses de müziğin içine eden başka bir unsurdu. Herhalde daha kaliteli bir sistem kurulsaydı böyle bir şey yaşanmazdı…

Özetle, ilginç bir akşamdı, iyiydi, hoştu, güzeldi her nekadar organizasyonda hatalar yapmış olsalarda…

Zaten aldığımız oylarda ‘siyasi’ ya da ‘dostluk’tan dolayı, yoksa şarkının ya da sahne performansının yüksek olduğundan dolayı almadık 92 puanı. Eurovision‘nun bir şarkı yarışması olduğunu söylecek olana bi tarafımla gülerim… Cem Yılmaz’ın reklamda dediği gibi, “Tamamen duygusal”, “Tamamen siyasi“…

Yunanistan‘ın ne şarkısını, ne de sahne performansını, ne de şarkıcının fiziksel güzelliğini beğendim, fakat adamlar aldıkları haksız oylar sayesinde birinci oldular. Zaten 2003′de bizim birinci olmamızdan sonra, illaki onların da birinci olması gerekiyordu.

Nasıl oldu da bize 0 (sıfır) puan veren Yunanistan’a biz 12 puan (en yüksek) verdik?! Diğer ülkelerden insanların söylediği tek şey var, “Türkiye, sadece Avrupa Birliği‘ne girebilmek için Yunanistanla dost olmaya çalışıyor” Türkiye’den verilen oyların halkın fikrini yansıtmadığını, bu işin içinde bir iş olduğunu düşünüyorum. Kulağa ‘komplo teorilerisi‘ gibi geliyor olabilir, ama olmayacak şeyde değil !

Bütün ülkelerin aldıkları puanları, ve Türkiye’ye verilen puanları görmek için eurovision.tv sitesine bakabilirsiniz.

Ben oyumu İsrail‘den yana kullandım, çünkü hem müzik olarak beğendim, hem de Shiri Maimon‘u (İsrail’in temsilcisi) fiziksel olarak beğendim. Yunanlı Helena Paparizou ise hem çok kısa, hemde gözleri Maimon’un ki kadar güzel değil.

Dikkatimi çeken diğer bir konu ise diğer ülkelerden oylama sonuçları verenler ya manken, ya da daha önceden Eurovision’a katılmış şarkıcılardı. Neden bizden Sertap Erener ya da başka birisi bu sonuçları vermedi? Hani şöyle bi izlerken aklıma geldi…

Yarışmada dikkatimi çeken bir diğer olay ise neredeyse bütün ülkelerin sahnede davul kullanıyor olmasıydı. Belki davul haricinde bir isim veriliyordur ama ben bilmiyorum. Herkesde bir tokmak, sopa, davul, varil gibi malzemeler vardı. Romanya, zaten içinde zehirli atık olduğundan şüphelendiğim büyük sarı varillerle sahneye çıkmıştı.

Eurovision resmi websitesinde, ismi “Rimi Rimi Ley” olan parçanın adını “Love Will Find a Way” şeklinde yazmışlar… Saçma sapan bir isim olunca, adam gibi bir isim koyma gereksinimi duydular demekki.

Herneyse, Gülseren‘e finalde başarılar…

Rimi Rimi Ley

Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…
Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…
Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…
Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…

Hey, hey!…

Müptela olmuş, aşkım; bak aşkına…
Müptela olmuş, dönmüşüm şaşkına…
Leylim ley!… Rimi rimi ley!… Aşk değil bu, sanki bir ceza bana Leylim ley!…
Rimi rimi ley!… Aşk değil bu, sanki bir kara sevda…

Aşk mı yordu seni, zalim?…
Çok seviyordu seni kalbim
Acınası bak şu deli halim,
Dön gel, haydi güzelim!…
Sevdiğimsin, her şeyimsin,
Beni yakıp üzen, güldürensin
Sonunda yine beni mahvedensin,
Kader, zalimsin!…

Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…
Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…
Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…

Rimi rimi leyli leyli rimi ley!…