Ozan Güven

Yaklaşık iki hafta kadar önce güneşli havayı değerlendirmek için arkadaşlarımla dışarıda oturuyordum. Flaş kullanarak kapalı mekanlarda portre ya da grup fotoğrafı çekmekten hiç hoşlanmadığım için bu fırsatı değerlendirmek istedim. Rastgele fotoğraflar çekerken, objektifi bir kız arkadaşıma döndürmem ve sonrasında gelişen olaylar bu yazıyı yazmama ve konu üzerinde düşünmeme sebep oldu.

Daha öncesinde fotografını çekmeye çalıştığımda elde ettiğim sonuç bu;
Herneyse, iÅŸte dışarıda otururken de O farketmeden bi kaç kare fotoÄŸrafını çektim, sonuçta poz vermekten hoÅŸlanmıyor olabilir diye düşünmüştüm ve bir kaç ‘doÄŸal’ fotoÄŸrafını çekmiÅŸtim. FotoÄŸrafını çektiÄŸimi anlamasıyla, fotoÄŸrafları silmek için makinayı elimden almaya çalışması bir oldu. Sanki dünyadaki bütün fotoÄŸraf makinalarını yok etmek istiyormuÅŸ gibi büyük bir hırsla makinayı elimden almaya çalıştı. Kimsenin zorla fotoÄŸrafını çekecek ve arÅŸivime koyacak deÄŸilim, bu yüzden de çektiklerimin hepsini kendim sildim. (Dijital fotoÄŸraf makinası kullanmanın kötü yanlarından birisi)

“iyy, kötü çıkmışım, sil!” laflarına pek kulak asmayan ben, böyle bir ‘saldırıyla’ karşılaşınca hiç umursamadan fotoÄŸrafları sildim…

FotoÄŸraf çektirmek bazı insanlar için tam bir iÅŸkence, herkes fotojenik (FotoÄŸrafta veya sinema filminde güzel bir etki bırakan (yüz, duruÅŸ).) deÄŸildir, fakat ‘o an’da çekilen doÄŸal fotoÄŸraflarda herkes kendisi gibi çıkar. Poz verirken yapılan sahte gülümseme, belli bir süre sonra gerçekten de iyice bayağılaşır, fotoÄŸrafa hoÅŸ bir etki vereceÄŸine, yapmacıklık öne çıkar. O yüzden vesikalık fotoÄŸraflardan nefret ederim, ve genelde insanlar arkadaÅŸlarının kimlikleri üzerindeki vesikalık fotoÄŸraflarıyla dalga geçerler. Ben de fazlasıyla yaparım bunu. Vesikalıktan neden ederim çünkü; kapalı mekanda ve flaÅŸlı çekilir, üzgün olsanız bile illaki gülümsemeniz gerekir… Hatta bazı fotografçılar iÅŸi abartıp insanların yüzlerine bilgisayarlı ya da bilgisayarsız rötüş yaparlar, fotoÄŸrafta ne mimik kalır, ne yüz hatları kalır, tamamiyle dümdüz bir cilt, donuk bir surat ortaya çıkar. Ve bu ‘iÄŸrenç’ fotoÄŸraflara da gereÄŸinden fazlasıyla para verilir. (Bkz. EkÅŸisözlük – Zümrüt)

Insanlar kendi kendilerine “fotoÄŸraf fobisi” yaratıyorlar, çirkin çıkıyorum, yok burnum büyük çıkıyor, yok gözlerim kapalı çıkıyor; yok şöyle, yok böyle.

“En çok birlikte olduÄŸumuz insanları deÄŸil, birlikte daha çok fotoÄŸrafımız olanları anımsarız.” Mustafa Yilmazer

Yukarıdaki söz, ne kadar da doğru değil mi?

FotoÄŸrafını çektiÄŸim insanların hiç birinin fotomodeller gibi çıkmasını beklemiyorum, ama fotoÄŸrafı çekilenler kendilerini böyle çıkmak için koÅŸullandırmışlar ve beklentileri karşılanmayınca da ortaya ‘fotoÄŸraf fobisi’ çıkıyor.
FotoÄŸraf çekerken insanların ‘kasılmaları’ beni deli ettiÄŸi için, habersiz yani ‘doÄŸal’ anlarını yakalamak çok daha iyi sonuçlar veriyor.

“Ama fotoÄŸraflar yanıltıcıdır genelde, gidenleri -ne olursa olsun- iyi hatırlamamızı saÄŸlarlar. Çünkü habersizce çekilmiyorsa fotoÄŸraf, poz veriliyorsa, insanlar gülümserler genelde objektife.” Seray Åžahiner

Çekilen fotoÄŸraflarınızın dünyadaki herkesin görüp, ne kadar çirkin olduÄŸunuzdan bahsedeceÄŸini mi düşünüyorsunuz? Bu fotoÄŸrafınızın dergilere basılacağını, reklam panolarına asılacağını mı zannediyorsunuz? HAYIR, bunlar birer anı, illaki poz vermenize de gerek yok, saç-baÅŸ toplamanıza da, makyaj yapmanıza da…

Deli etmeyin beni :)