47000 yükümlünün girdiği sınav sonrasında, kuvvetlere göre bakıldığında en çok askeri %60.4‘lük oran ile Kara Kuvvetleri almış;

Sınıflara göre dağılıma bakıldığında ise sınava girenlerin yarısının piyade olarak sınıflandırıldığı görülüyor.

Statüye göre bakıldığında ise yedek subay olanların sadece %4‘lük bir kısım olduğu görülüyor, geri kalan kısım ise er statüsünde kısa dönem olarak askerliğini yaptı.

Aşağı yukarı her celp döneminde benzer şekilde dağıtımlar gerçekleştiriliyordur, önümüzdeki dönemlerde vatani görevini yapacak arkadaşlar bunlara bakarak kendileri için bir çıkarım da bulunabilirler.

Heleki bir de “denetleme” zamanına denk gelirseniz bunlar çok daha fazla önem kazanır.

Dolap düzenini yapmak zor değildir, neyi nereye ve nasıl koymak gerektiği dolap kapağına yapıştırılmış olan şekilde anlatılmıştır. Dolaba karşıdan bakıldığında aynen şekilde belirtildiği gibi gözükmelidir ama arka taraflara isterseniz ceset koyun, önemli olan önden görünüşüdür. Ama dolap ve yatak düzeniniz uygun olmazsa çarşınız kitlenebilir, yani hafta sonu çarşıya çıkamazsınız.

155 günlük askerliğim boyunca sadece 30 gün bana ait dolabım oldu !

Genelkurmay Başkanı Nisan 2009 sonunda yaptığı açıklamada şöyle diyor;

“2008 yılında ihtiyaçlarımızın ancak yüzde 65,49‘u karşılanabildi. Mevcutlarım düşüyor. Bu, görevlerin yürütülmesinde zorluklar yaratıyor. 2009′da bunun yüzde 64′e düşmesini tahmin ediyoruz, önümüzdeki yıl 62′ye düşüyor, 2011′de 60 civarına düşecek.”

Acemi birliğimizde 120 kişilik koğuşlarda 180 kişi yattık, usta birliğinde de dolabım olmadı. Yani benim askerlik yaptığım yerin, daha fazla askere tahammülü yok. Eğer TSK daha fazla yükümlüyü askere alacaksa, ya fiziksel imkanları bir an önce düzeltmeli ya da nereye ne kadar asker verileceğinin planlamasını çok daha iyi yapmalı.

Peki ben dolapsız nasıl yaşadım?

Usta birliğinde bulunduğum 4,5 ay boyunca çantalarda yaşadım. Sabahları eşyalarımı katlayıp, tekrar çantama yerleştirdim. Sonra uzunca bir koridoru çantalarımla yürüyüp, bir kat aşağıya inerek sivil eşya odasına çantalarımı koydum. Her akşam da sivil eşyadan çantalarımı geri alıp, koğuşa geri getirdim.

Dolap düzeni yapmakla uğraşmamış oldum ve bunun stresini yaşamadım, çantalarımı sürekli kilitli tuttum. Dolapları kilitlemek yasak olduğundan, her an birisinin karıştırmasına maruz kalabilir, ancak kilitli çantada böyle bir sorun da ortadan kalkıyor.

Değerli bir eşyanız mı var? Dolabınızda leş gibi kokan çoraplarınızın arasına koyun, nitekim daha güvenli…

Sonuç olarak; askerde dolap düzeni önemlidir, eğer düzenleyecek bir dolabınız varsa.

Askerde hiç izin kullanmadığım için 155 gün askerlik yaparak 17 Mayıs’da İstanbula döndüm ama resmi olarak askerliğim 30 Mayıs’da sona erdi. Askerlikle ilgili anlatacak çok fazla şey var, bunların bir kısmı klasik askerlik anısı niteliğinde, bir kısmı ise buradan yazılması pek uygun olmayacak bilgiler içeriyor. Henüz yazıp yazmamaya karar vermedim.

Askerdeyken gün gün neler yaptığımızı, nelerle karşılaştığımızı, üzerinde “Askerin Not Defteri” yazan not defterime yazdım, bu yüzden unutma gibi bir sorunum da yok…

Şimdi geriye bakınca askerliğin çok çabuk geçtiğini düşünüyorum, hatta öyle bir his ki sanki aylarca evden uzak kalmamışım gibi. Sivil hayata alışmam ise hiç de zor olmadı.

Bugünlerde ise iş arıyorum, kariyer sitelerinde ve şirketlerin kendi kariyer sayfalarında öz geçmiş oluşturup/güncelleyip duruyorum, henüz ses seda yok… Askerliğini yapmış, yeni mezun endüstri mühendisi arayanlara benden bahsedebilirsiniz.

12 Aralıkda da dağıtımlarımız yapılarak, Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkez Komutanlığı‘nda askerliğime “Yazıcı” olarak devam ediyorum.

Sivri Tepe‘nin eteklerinde, Eğirdir Gölü manzarasında, “Güçlüyüz, Cesuruz, Hazırız” yazısının hemen altında yaşıyorum, 17 Mayıs 2009′da da terhis olup sivil hayatıma geri döneceğim…

Aslında acemi birliğinde ve burada yaşadıklarımızı anlatmak için çok zamana ihtiyacım var, şuanda çarşı izninde ancak bu kadar yazabiliyorum.

Sınav sonuçları açıklandıktan sonra burası hakkında çok fazla bilgi bulamamıştım Internette, eğer vakit bulabilirsem 327. KDY olarak Eğirdir’e gelecek arkadaşlara burası ve neler yaşayacakları hakkında bir bilgi kaynağı oluşturmak istiyorum.

Askerliğini henüz yapmamış arkadaşlara bir an önce askerliklerini yapmalarını tavsiye ediyorum, ne kadar erken yaparsanız o kadar iyi. Bunu sivil hayatınızı düzene koymak maksadıyla değil, askerde kaşılaştıklarınızla çok daha kolay başedebileceğiniz için söylüyorum.

Kara Kuvvetleri Piyade Er olarak, kısa dönem (izin kullanmaz isem 5 ay 3 gün) askerliğimi Isparta‘da yapacağım. Yarın Eğirdir Dağ Komando Okulu’na teslim olacağım ancak öğrendiğim kadarıyla orada sadece bir gece geçirdikten sonra İç Güvenlik Tugayı’na götürüleceğiz.

325′inci Dönem Yedek Subay Sınıflandırma Sonucu‘mu öğrenip asker alışverişime hız verdim ve herşeyin yeşil olmasına dikkat ederek hazırlıklarımı tamamladım.

İnternette ve asker malzemesi satan dükkanlarda verilen listeleri inceleyip, askerlik yapmış olan tanıdıklardan tavsiyeler aldıktan sonra götüreceklerimi toparladım. Zaman zaman “acaba bu gereksiz mi oldu?“, “bunlar fazla mı?“, “acaba bunu da alsa mıyım?“, “bu da lazım olur mu?“, “bunu götürsem çalınır mı?” vb. bir sürü soru aklımı kurcalıyor.

Detay detay düşünmek yerine işleri oluruna bırakmak en güzeli sanırım.

Dün gece dört araçlı bir konvoy yaptık, bugün de berbere gidip saçlarımı üç numaraya vurdurdum ve asker havasına iyice büründüm. Psikolojik olarak uzun zamandır kendimi hazırlıyordum, yarın da yol boyunca kendimi hazırlayacağım…

Çevremdekilerden ise askere uğurlamaydı, doğumgünüydü falan derken bugüne kadar hiç görmediğim bir ilgi ile karşılaştım ve bu ilgi doğal olarak çok hoşuma gitti. Tarih yaklaştıkça bu ilgiden ötürü pek öyle asker havasına girememiştim ancak sınıflandırma sonuçlarının açıklanması ve gideceğim yerin belli olmasıyla birlikte her şey değişti.

Şunu da söylemem gerek, Yedek Subay Sınıflandırma Sınava “3. gün girersen kısa dönem çıkar, batıya çıkarsın” gibi şeylerin de şehir efsanesi olduğuna inanıyordum ve ikinci gün sınava girdim. Sonuçların açıklanmasının ardından da sonuçları biraz inceledim ve kesinlikle söyleyebilirim ki bu söylentiler tamamiyle gerçek dışı.

Blog yazarı olup asker gidenlerin son yazdıklarına şöyle bir göz gezdirdim, herkesin ortak kaygısı internete girecek fırsat bulup bloglarına girdi yapıp yapamayacakları konusunda. Yarından itibaren 1 ay boyunca bulunacağımız acemi birliğimizde çarşıya çıkamayacağımız ve böyle bir fırsatımızın olamayacağı aşikar.

Asker alışverişi yaptım, asker konvoyu yaptım, asker tıraşı oldum, biraz daha asker havasına girmek gerekirse;

Piyadeyiz, Her Zaman ve Her Yerde En Öndeyiz !

En kısa zamanda tekrar görüşmek üzere…

Yer: Piyade Okul Komutanlığı, Tuzla, İstanbul

Olay: 325. Dönem Aralık 2008 Yedek Subay Celbi Sınıflandırma Test ve Mülakatı

Saat 04.00 – Emir ve Can ile buluştum, herkesde yaşanacaklara dair bir heyecan. Hepimiz lensleri çıkartmış, gözlüklerimizi takmışız, iyi bir başlangıç.

Saat 04:30 – Kadıköy’den Can’ı aldık, aynı hızla yola devam…

Saat 04:50 – Tuzla Piyade Okulu’na vardık, yol kenarları arabalarla dolu, hemen bir yer bulup park ettik. Bu arada arabasından inenlerin ellerinde zarflarıyla koşuyor olması tedirgin etti, biz de koştuk.

Saat 05:00 – Tuzla Piyade Okulu’nun önündeyiz, mahşer gibi, hava zifiri karanlık, birbirimizi kaybetmemek için büyük çaba sarf ediyoruz, malum telefonlar arabada. Hemen isim yazıp sıra numarası alınan yeri bulduk, bir arabanın kaputu üstünde herkes ismini yazıyor, biz de yazmak istedik, sıranın sonunu gösterdiler.

Ve işte ilk şoku yaşıyoruz, hepimizden gelen tepki; “hasss .iktir”

Saat 05:10 – Sıranın sonundayız, önümüzde binlerce insan varmış gibi hissediyoruz.

Saat 05:30 – Sıra numarası alanların isimleri tek tek okunmaya başladı, biz hala bekliyoruz.

Saat 06:20 – Sıra sonunda bize geldi, aldığım sıra numarası 1786.

Beklerken üşüdük, sıra numaramızı alabilmenin mutluluğuyla arabaya geri dönüp hem ısındık, hem de bir şeyler yedik. Sıradan ayrılırken karanlığın da etkisiyle sıranın sonunu göremiyorduk…

Hepimiz sırayla isimlerin okunduğu yere gidip sıranın hangi sayıda olduğunu öğrenip, arabaya geri dönüyorduk. 1786. sıradayım ve sıramın geçmesini istemiyorum.

Sabah havanın aydınlanmasından itibaren yukarıdaki fotoğrafda olduğu gibi bir kaç tur dönen bir sıra ile karşılaştık. Bu sıra sadece isim yazdırıp, sıra numarası alabilmek için. Zaten sıranın tümü bu fotoğrafa sığmamış durumda, arkalar ise pek gözükmüyor, artık siz tahmin edin sıranın durumunu. (Fotoğraf: Tolga Tuncakan)

Saat 07:50 – Tuzla Piyade Okulu’nda görevli üst rütbeli subaylar olaya el atışlar, artık isim listesi arabanın kaputu üstünde değil getirilen masada yazılıyor. Bir de öğreniyoruz ki içeri alma işlemlerini 1500. sırada durdurmuşlar. Bize 10.30 – 11.00 gibi gelin dediler.

En az 2 saatimiz var, Tuzla doğru biraz yürüdük ancak o saatte açık doğru dürüst bir mekan bulamadık, tam ümidi kesmişken bir börek & pide salonuna denk geldik ama içeride oturacak yer bile yoktu. Çok az daha gidince henüz keşfedilmemiş bir kıraathane bulduk. Ehh, 4 kişi olunca hemen okey çevirdik.

Saat 09:00 – İçimiz rahat etmedi, kahveden çıkıp, Piyade Okulu’na geri döndük.

Saat 10:30 – Ve artık bizim 100 kişilik grubumuz da içeri alınıyor, grup numaramız 17. Beşerli sıra olduk ve tüm günü bu grupla geçireceğiz…

Öncelikle yarın saat kadar Türk Silahlı Kuvetleri ve Piyade Okulu ile ilgili filmler izledik.

Ardından götürüldüğümüz bir başka yerde izin kağıtlarımız dağıtıldı ve nasıl dolduracağımız anlatıldı. Askerlik şubelerimizden aldığımız ve “sakın açmayın” dedikleri sarı zarflarımızı da burada açarak içindekileri çıkarttık.

Üç kopya olan izin belgelerimizi doldurduktan sonra, belgelerimizle kimliklerimiz kontrol edildi, sonra da diplomalarımıza baktılar.

Binanın bir kapısından girip, diğer kapısından çıkarken de çok önemli olan aday numaralarımızı (sınav sonucunu bu numarayla öğreneceğiz) yakalarımızı taktık. Elimizdeki evrakları üzerinde aday numaralarımızın yazılı olduğu yeni sarı zarflara koyup bizlere verdiler.

Artık yüz kişilik grup, beşerli sırayı, aday numarasına göre yapmak zorunda. Herkes üniversite mezunu olup sayı saymayı bildiği için pek sorun çıkmıyor bu konuda da.

Sıra askerlik şubelerinden aldığımız optik formların tabib asteğmen tarafından imzalanmasında…

Bu imza işi bittikten sonra “mülakat” dedikleri kısma geçiyoruz, veteriner, beden öğretmeni, üç yıldızlı dalgıç vs. arıyorlar, benimle alakalı hiç bir şey yok. Burada üç kopya olan izin belgelerimizi birbirinden ayırıyoruz ve bir tanesini cebimize koyuyoruz. Ardından belgelerimizi bir arada tutan tel zımbayı çıkartıyoruz ve tel zımbayı yere atmayıp cebimize koyuyoruz.

Burada da işimiz bitince arka tarafa geçiyoruz, imza atıyoruz, sonrasında da diplomamızın bir kopyasını ayrı bir zarfa toplu olarak koymaları için teslim ediyoruz. Geri kalan evraklarımız ise izin belgesinin bir kopyasıyla tekrardan zımbalanıp, yeni sarı zarfımıza konuyor.

Diğer üçüncü izin belgesini ise sırada beklerken erlerden bir tanesi topladı…

Artık birliğimize teslim olurken yanımızda götürmemiz gereken yeni sarı zarfımıza kavuştuk, artık sınava geçebiliriz.

Saat 13:22 – Sınavın gerçekleştirileceği yemekhanede yerlerimizi aldık, sınav başlıyor…

Saat 14:30 – 60 dakikalık sürede 25 türkçe ve 25 matematik sorusuna cevap vermeye çabalıyoruz ve sınav da bitti, yemekhaneden çıkıyoruz.

Optik formların teslim edilmesi ve eksik olup olmadığının kontrolünden sonra 17. grup olarak nizamiyeye doğru yürüyüşe geçiyoruz.

Saat 14:45 – Nizamiyeden çıkış yapıyoruz, bu engeli de sorunsuz bir şekilde aştık, yorgunuz, uykusuzuz ama stresimiz geçti, rahatladık, mutluyuz.

Sabah 05.00‘da Tuzla’daydık ve işimiz 15.00‘da bitti, özetle tam 10 saatimizi Tuzla’da geçirdik.

Piyade Okulu Test ve Mülakat Merkezi Yedek Subay Aday Adayı İzin ve Tebellüğ Belgesi‘nde en geç 14 Aralık 2008 saat 17.00‘a kadar birliğime teslim olmam gerektiği yazıyor.

Bu belgedeki en can alıcı cümle ise şu;

Şu andan itibaren askerlik mesleğine girmiş bulunmaktasınız.

Şimdi heyecanla 10 Aralık tarihinde açıklanacak sınav sonuçlarını bekliyorum…